Zondag 12 oktober 2025. De dag van de vierde editie van Carry The Weight.
Het was de drukste, luidste en meest emotionele editie tot nu toe. En wat opbrengsten betreft ook de meest succesvolle: €5.505 ingezameld. Meer dan we ooit eerder haalden — en eigenlijk zelfs meer dan de drie voorbije edities samen.
Dertig lifters en meer dan honderdvijftig sponsors bundelden hun krachten van 13u tot 16u in de betonnen cocon van Zacht Beton Hasselt. Het was één ruimte vol energie, zweet, zenuwen en een hoop mensen die geloven dat kracht méér kan betekenen dan het aantal kilo’s op een barbell.
Tussen het verwelkomen, hosten, aanmoedigen en laden door deed ik zelf ook een lift. Ook al voelde ik me die dag niet sterk en zat ik vol zenuwen, ik kon toch niet géén lift doen op mijn eigen event? Het werd er eentje van 170 kilo. Geen persoonlijk record, geen perfecte uitvoering en loodzwaar — maar wel met een barbell vol betekenis, en daardoor misschien mijn beste lift ooit.
En dan het moment waarop we de donaties telden: €5.505. Gelden die intussen reeds integraal in een 50/50 verdeling naar Alawda Vereniging en Diestenaars voor Palestina gingen — organisaties die, ondanks alles, blijven zorgen voor water, voedsel, warme kleding en onderwijs in Gaza.
De dagen na het event voelde ik een mix van trots, vermoeidheid, opluchting en complete ontmoediging. Het soort vermoeidheid dat je alleen voelt als lichaam, hart en hoofd tegelijk aan het werk waren. Een leegte bleef achter in mijn hart. Ik was al weken — maanden zelfs — bezig met het organiseren van een benefietevent voor Palestina: een staat die door de oppermachtigsten, door zij die de regels maken, compleet vergeten, genegeerd en gekleineerd wordt. Het gaf me iets om handen. Iets dat ik als kleine zelfstandige PL-coach uit Hasselt, België, effectief kon doen om niet machteloos te moeten toekijken hoe families vermoord en uiteengerukt worden, en hoe een heel land, een hele cultuur van de kaart werd geveegd. Het voelde even alsof ik een verschil kon maken. En dat gaf moed.
13 oktober, de dag na Carry The Weight, stond ik op met een gevoel van trots. Ik wist het exacte bedrag nog niet, maar dat het veel ging zijn, was al duidelijk. Dat gevoel werd echter meteen weggeveegd toen ik de radio aanzette en hoorde over meer vernietiging, meer omgekomen Palestijnse burgers, en meer loze beloftes van de internationale gemeenschap.
Maar deze leegte en ontmoediging mag niet het overheersende gevoel zijn. De bombardementen en de genocide gaan voort, en dat doet verdomd veel pijn — maar dat betekent alleen dat onze inzet ook moet voortgaan. CTW25 was slechts een kleine actie vanuit een basementgym in Hasselt; maar het was een manier voor gewone mensen om op te staan.
Nee, wij kunnen als individu niet de wereld veranderen, maar als we samenwerken kunnen we wél iets doen. Hoop geven. De hal vol deadlifters werd die dag een kleine, tastbare vorm van verzet. Een politiek statement. Een menselijke reflex om te helpen, te delen, niet onverschillig te blijven.
Vandaag — 30/10 — voel ik me trots. Nog altijd een beetje uitgeput, maar dankbaar. Dankbaar voor elke deelnemer, elke sponsor, elke hand die hielp of gewoon even kwam kijken. Dankbaar voor mijn team in Hasselt — Hanne, Huseyin, Didier, mama en Peter.
En bovenal: dankbaar dat we, samen, bleven tillen. Voor Gaza.
Dit is maar een druppel.
Maar het is een druppel die telt.
Free Palestine 🇵🇸
Zacht Beton 
Plaats een reactie