Categorie: Geen categorie

I read the books and took the classes. I packed the birth affirmations, calming essential oils and cherry pit pillows. I had learned and rehearsed all the breathing techniques. Knew every best position, for every part of labor.

I was Ready to Birth my Baby.

But turns out what they say is true. Planning labor is about as useful as trying to solve an algebra puzzle by chewing a piece of bubblegum*

Things didn’t go according to plan entirely. But despite this, I look back on birthing Mia-Nur with nothing but love, joy and gratitude. I had a vaginal birth without tears, rips, cuts or any medical intervention despite her glorious 4.2kg and 53cm and it being my first birth.

Best day of my life. And I want to share it.

Early contractions started Sunday eve Nov 12th but I labored at home all night. We went to the hospital on Monday morning around 11am when contractions were about 4-5min apart. I remember successfully breathing through one particularly heavy contraction in the entry hall of the hospital. I felt like a champ ready for battle.

In pain, but elated. And most importantly: in control.

Upon examination I was 5-6 cm dilated. Not bad! But baby was not in an optimal birthing position.

I had handed my birth plan to the staff. Still fully optimistic about doing this unmedicated and without medical intervention.

However. My breathing exercises had not prepared me for the excruciating pain that is child birth. No lavender scent, birth ball bounce or low moaning technique provided relief. Cursed be those YouTubers!

I had gone in and out of the bath, tried all the different positions and meditated my tits off. But around 4.30 pm I was shaking uncontrollably, I had vomited on Huseyin, ran a pretty serious fever and was outside of myself from pain. If you had asked me my name, I probably wouldn’t have been able to tell you.

Still I wasn’t ready to accept pain relief. Surely I was fully dilated now!

Alas. I had only made 1-2 cm process in 5 and a half hours of pure torture. My water hadn’t even broken yet. I was looking at about 3 more hours of contractions before I’d be able to start pushing. And pushing would be hard and risky, with baby girl still facing forward.

It took me 2 more excruciating contractions to come to terms with getting an epidural. But when I accepted it, I felt a sense of relief going through me.

There are no prizes in pushing through this amount of pain and risking not having enough energy left to push baby out when the time comes.

Unfortunately the anesthesiologist took 30 more minutes to arrive. Contractions were 2min apart and lasted about a minute each. Those 30 minutes were the longest and most painful of my life (little did I know even more pain was to come later on…)

Very shortly after the administration of the epidural I sank into a deep state of bliss. But my body also sank. And still my water didn’t break.

From 5pm until 10pm there was zero progress apart from the sudokus we solved. My epidural had completely numbed my left side, but kept the right side fully awake. Was this gonna be an issue?

At 10pm they suggested an amniotomy, manually breaking the amniotic sac. To get things moving. This was one of the medical interventions I was hesitant about, but easily agreed with upon being explained the why. And good thing too, since baby had pooped in the amniotic fluid from experiencing the stress of such a lengthy labor with me.

The amniotomy didn’t hurt. But I definitely felt it. Looking back this should’ve been a sign that the epidural wasn’t doing its job anymore. But I didn’t think twice about it then.

Around 11.30pm we made the conscious decision to start pushing, despite me not feeling a lot of pressure yet. It was incredibly strange to go from experiencing excruciating pain to floating in an ocean of calm into this artificial pushing situation. But I wanted her to be born. And postponing it any longer didn’t seem like a good plan.

We tried on hands and knees first but with every push I started experiencing more and more pain again. 30min in we made zero progress apart from me pooping on the midwife. (uuhh.. I felt that too. Was I supposed to feel that? Is this epidural even still working?)

Moving onto my side was even less successful. And sure enough, the pain became unbearable again. This epidural wasn’t doing shit anymore! It decided to focus solely on my left leg… Fuck.

After an hour of those two positions being pretty unsuccessful, I was asked by the midwife if I was ready to try laboring on my back. Silly stubborn little me finally agreed. Massive thanks to my midwife who gave me time to accept the change of plan and made me feel like I had agency.

And ofcourse she was right. Pushing became much more successful, but I also started experiencing so much pain that I was shaking uncontrollably again. I felt every contraction, every touch and – yes it happens always – every defecation that happened. The only thing left sedated? My left leg.

1 hour of pushing on my back and 2 hrs in total, I could see the fear in Huseyin’s eyes. He had been standing down under with the midwife and could follow the (lack of) progress. Was this even going to work? I couldn’t take the pain anymore.. I had lost my voice screaming and desperately pleaded to the midwife and 3 doctors that had consecutively joined, that I wasnt gonna be able to do it. They had to intervene.

But my obgyn had taken note of my birthplan that explicitly read ‘no interventions unless there’s a medical emergency for my daughter or myself, no matter how desperate I am.’

And she took that to heart.

I can’t tell you how hard I cursed myself at that point.

At one point someone mentioned using forceps, or vacuum delivery. Instead of at least 30 more minutes of pushing, it would take 3 contractions and she’d be born. But she’d also have a headache for days and a misshapen head. And there was no medical need for it. Both her and me were doing fine. Actually, she said, I was doing amazingly.

Fine.

It was entirely thanks to the encouragement I got from my birth team midwife that I just kept going and didn’t reply to the forceps suggestion.

2.15 am and all of a sudden there was progress. And I felt it. The ring of fire was by far the most painful moment of my entire life. My primal moans and screams deafened my birth team, but right after that, my baby girl squirmed out of me. I heard Huseyin ecstatically cry out ‘OH MY GOD OH MY GOD’ as he caught her coming out of me, and I sank back down into the bed.

The moment they put my baby girl on my chest my life made sense again. I remembered who I was again. I felt like I was born again, with her.

I couldn’t believe what had just happened.

She cried for about 20min before she breast crawled over to my boob and started drinking… My heart melted into 5000 pieces 😭❤️

They let her lay on me skin to skin for 2 hrs, despite my fever and discomfort. After that I rinsed and huseyin had her skin to skin on his chest for another hour 💕

In the end I stuck with my plan despite the (not entirely functioning) epidural and some minor and very necessary medical interventions. I have no regrets and had agency over every decision we made. I couldn’t have asked for a better birth team.

When she turned out to be 4.2kg and 53cm I felt so so proud of her and myself. Nothing short of a miracle that we were able to do this without major issues or interventions.

Winning team from the very start.

It was truly the best day of my life.

Vorig weekend werd ik 36.

Da’s al substantieel, toch? 

36. Dat maakt van mij een Tsjernobyl kind. Een product van de 80’s. Cultureel nageslacht van de Spice Girls, The Iron Lady, Compact Disk spelers, hair scrunchies en de pointy boobies van Madonna.

Nog een paar jaar en de muur zou vallen. ‘The End of History’, zoals Fukuyama foutief zou voorspellen.

36. Veel is dat niet, op wereldschaal. Maar voor een doorsnee sterveling begint dat toch te tellen.

‘Je bent maar zo oud als je je voelt!

Klopt. En elke keer ik een 26-jarige ontmoet denk ik (heel even)

‘Leeftijdsgenoot!’

Tot ik weer met beide voeten op planeet aarde beland.

Maar geen zorgen. Ik zit er niet [echt] [zo erg] [elke dag] mee in. De onophoudelijke stroom aan leeftijdsgebonden zelfspot houdt me jeugdig.

De geest is jong. Maar het lichaam weet/voelt/ervaart.

Mijn gewrichten kraken en mijn perspectief op kroost wordt maandelijks roemloos uit mijn mooncup gekapt. Ik ben gestopt mijn biologie te censureren. De dag voor mijn 36e ging ik naar de apotheek voor anti-rimpelcrème. Wat een cliché. Bij wijze van grap probeerde ik vorig jaar zelfs botox. Niet mijn ding. Ik frons te graag.

Een vriendin vertelde me laatst over haar grootmoeder die schaamteloos en plein public scheten laat. Een scheet voor elke stap.

‘Op die leeftijd ben je niet meer bezig met wat mensen van je denken’

De vrijheid! Al ben ik zeker ik hier persé naar uitkijk.

36. Veel is dat niet op numeriek vlak en ik ben daar echt niet [echt] [zo erg] [elke dag] mee bezig. Al weet ik wel dat het dichter ligt bij 50 dan bij 20. Eigenlijk ben ik fitter en gezonder dan ooit. Wat een paradox. Dat zet je toch aan het denken. Wie weet word ik wel 100! Zo’n inspirerende grijsharige die een 200kg deadlift neerzet op World’s. 

Aan ambitie geen tekort.

Voor elke (voor)deur die dicht gaat, gaat er ook eentje open. Ik zou de rust en zelfzekerheid van mijn thirties nooit willen ruilen voor de quarter life anxiety van mijn twenties. 

Eigenlijk is het echt zo erg nog niet. 

En we kunnen ze nog altijd invriezen.

I am a powerlifter and founder of Zacht Beton, a strength training PT studio that aims to make strength sports more accessible to everyone. For a few months now, Zacht Beton has been an official club at the powerlifting and weightlifting federation of Flanders (VGPF).

Safe to say that my life is deeply embedded in the world of sports.

Gender and (organized) sports aren’t the best friends though. It’s hard to think of a topic that creates more polarization in my life. Even when I worked for LGBTQI+ organizations we often called sports ‘too complicated’ to vocalize a firm statement about. The world of sports seems to put a magnifying glass to gender norms and bombard it as its primary source of division. Gender norms in society can be circumvented. You can buy your son a barbie doll if he prefers to play with a doll over a monster truck. In contrast, it is not as easy to conquer these binary gender norms when they are the foundation of your construct.

The world of sports seems to put a magnifying glass to gender norms and bombard it as its primary source of division.

No matter where you look -with some exceptions- male / female divisions are the first thing you face. In a way it’s understandable. We prefer to simplify things into an easily digestible binary and there are a lot of anatomical, hormonal and chromosomal differences between (cis)man and (cis)woman that makes this binary division seem logical. Wouldn’t it be easy if society was neatly divided into male / female, with all the physiological attributes that are associated with those boxes?

Unfortunately for the binary minded, the world is a beautifully diverse tapestry of variations to this male / female binary. Not just in anatomical, hormonal, genital, chromosomal ways, but in ways of gender identity as well. To divide sports into a neat binary is to choose to ignore the diverse reality we live in. Binary division excludes entire groups of people in society. This is a fact. 

As a non-binary and competitive powerlifter I am pretty directly affected by this. I compete in the female division and register as ‘F’ for my insurance. As things stand however, I’m alright with this. My physiology is female and I’m not on any hormones. I wouldn’t stand a chance in the male division, nor would I want to be there. As things stand -by which I mean the binary female / male basis upon which sports are built- I wouldn’t want it any other way. The first few years I struggled with this, but I’ve found a way to shelf these feelings out of love for my sports.

In a way I am lucky to be able to do this. There are trans and intersex people out there who are inadvertedly banned from practising the sports they love. Trans people who go through medical transition are straight up excluded from competing. And not just in elite competition. Very often this exclusion happens with kids and adults practicing sports on an amateur level. In several states in the US there are state laws prohibiting trans kids from participating altogether. This is outrageous and 100% fueled by transphobia, despite the ‘rationalizations’ often given.

Elite trans athletes have to meet very strict WADA (World Anti Doping Agency) rules before they get the green light to compete. These rules don’t cut it for many though, and as a consequence trans athletes who dare to follow their dreams are faced with horrendous hatred. Intersex people with variations in hormones, chromosomes and sex characteristics face the same exclusion. This affects not only trans, non binary or interesex people but all of us, since now girls who are deemed to be more ‘masculine looking’ or manage to reach unseen levels in their sports are forced to undergo intrusive testing, violating not only their right to privacy but their dignity and sense of self as well.

If we take a step back, remove transphobia from the equation and look at this from an objective standpoint, we’d have to conclude that if divisions don’t reflect reality, they need to be revised and altered. Back to the drawing board!

If we take a step back, remove transphobia from the equation and look at this from an objective standpoint, we’d have to conclude that if divisions don’t reflect reality, they need to be revised and altered. Back to the drawing board! However, this is such a huge task that it could not be done in a few years. And in bridging this period until everyone is treated equally and fairly, I don’t see any other option than to include everyone. Trans, intersex, elite, amateur and novice alike.

Note: some voices have gone up to create a separate division for trans people, drawing a parallel to the paralympics. However, there are some big issues with this idea they seem to miss. There would be hardly any participants in this category since exclusion of sports starts on a local level. Also, treating trans and intersex people as a separate category also further ‘others’ them and removes them from regular competition. This entire idea sounds like a ‘let’s group the weirdos and toss them aside so the real athletes can do their thing’. Frankly, it’s disgusting and segregationist. Other issues are to be mentioned, like lack of attention and therefore sponsorship. There is however, in my mind, inspiration to be gathered from the way the paralympics organize their (competitive) categorization. This is based on physical characteristics and ability, not gender or sex. What this would look like in practice I don’t know, but I strongly feel like this is worth investigating.

What offends me maybe most about trans exclusion from elite sports is the message it sends to trans kids out there. They are -in a very real sense- told they are not welcome. That there is no space for them and they will face hatred if they walk into their local sports club. There is almost no bigger deterrence from participating in anything than this. Add this to the lack of openly trans inclusive policies in local gyms and sports clubs, the prevalence of homophobic and transphobic jokes and slurs, and you end up with an impossible uphill battle for a trans kid to start their journey.

Practicing sports should be empowering, strengthening, inclusive. It shouldn’t be such a fight for anyone to take even the first steps into any type of sport. If you want to keep sports fair and honest, like so many anti-trans voices out there claim, you welcome trans and intersex people – both in amateur and elite sports.
Banning someone from participation is as far removed from the olympic mindset as can be.

Het plan: 

• Geen smartphone
• Geen social media (ook niet op desktop)
• Geen Netflix
• Communicatie via email en een oude Nokia waarmee ik mag sms’en en bellen

• 31 augustus: The first day of school.

Nog 1 dag. Nog 1 dag voor de start van mijn offline challenge en ik ben aan het flippen. Het voelt alsof ik verplicht word een maand van huis te gaan zonder koffer naar een onbekende bestemming. Complete freefall. Ik weet echt niet of ik het ga kunnen. Zonder overdrijven: ik heb me vandaag al 10 keer bedacht. Dat ik het niet moet doen. Dat ik niemand iets verschuldigd ben. Dat het niet goed is voor mijn startende zaak. Dat de wereld nu eenmaal draait rond dat kleine stukje technologie en ik dus net als iedereen gedoemd ben tot eindeloze hyperconnectiviteit.

Maar na bijna 35 jaar ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat ik mezelf voor de gek houd. Dat ik het hele experiment probeer weg te rationaliseren. Er zal altijd een reden zijn om iets dat je eng vindt niet te doen. Maar mijn zaak loopt niet weg en we zijn niet gedoemd. Smartphones zijn een artificiële behoefte, geen primaire. I will survive.

Oké, dat zijn meer productieve gedachten.

De komende weken ga ik druk bezig zijn met het inrichten van mijn nieuwe gymruimte. En of ik daar enthousiast over ben! Misschien is dit wel eerder het juiste moment om een pauze te nemen zodat ik in alle rust kan opstarten, zonder afleidingen. Misschien wel, maar de stress is real… Niet in het minst omdat ik ongetwijfeld de vele dagdagelijkse gevolgen van een smartphoneloos bestaan in 2021 nog niet eens bedacht heb. 

Hoe ga ik zo’n offline leven navigeren? 

Waar ben ik in godsnaam aan begonnen? 

• 4 september: wervel – wind – stilte

Zaterdag 4 september, half 8 ’s ochtends. Ik voel me uitgerust en kalm. Maar het zijn een bizarre paar dagen geweest. 1 september was easy, ondanks de paniek de dag ervoor. Ik vermoed dat ik, toen ik opstond en de wereld nog draaide, mijn koffie nog lekker smaakte en mijn hondje Beo mij nog even enthousiast begroette, een beetje uit de lucht kwam vallen. Zo gaat dat soms met paniek. Oh, en de novelty van de start van het experiment zorgde ongetwijfeld ook voor wat dopamine in mijn hoofd. Dat ook. 

Dag 2 was een ander paar mouwen. Ik werd wakker met barstende koppijn en het was al even grijs in mijn hoofd als buiten. Niet lang na ontwaken heb ik al mijn voormiddag-afspraken afgezegd. Nul komma nul motivatie. ‘Normaal’ zou ik in zo’n stemming wat happy hormone halen uit mijn smartphone door iets te posten, likes te krijgen, door een send love bericht de wereld in te sturen, memes van puppies te bingen of random gesprekken te beginnen. Anything! Maar in mijn detox maand moet ik het alleen fixen. How the fuck…

De oplossing lag voor de hand: wandelen met Beo. Regenjas en wandelschoenen aan en weg ermee. Een 3-tal uur waren we van huis en het duurde niet zo lang vooraleer ik de zwaarte langzaam van mijn schouders voelde rollen. Beo die vrolijk door plassen springt, een rups die zich een weg baant over het wandelpad, een streepje zonneschijn dat door het wolkendek piept,… Tegen het einde van de wandeling voelde ik me…ok. De hoofdpijn was niet weg -en is die dag ook niet weggegaan- maar ik was ok. De namiddag-afspraken zou ik laten doorgaan. Iets om trots op te zijn, vond ik.

En dan gisteren. 3 september. The first day of the rest of my life. Mijn eerste gymmateriaal kwam toe. Ik kon beginnen inrichten en kon wel huilen van geluk. Eindelijk een plek voor mezelf om mijn Zacht Beton zaakje uit te bouwen samen met top collega’s. Za-lig! Een werkplek om thuis te komen. Al maanden bereidde ik me voor op dit moment en nu was het zover! Dus ja, aan gelukshormoon geen tekort gisteren.

Interessante keerzijde van de medaille: duust instagrammable moments die ik niet kon instagrammen. Damn zeg! Dan maar intern vieren? Maar uhm, hoe doe je dat? Alleen. Zonder foto’s te nemen en naar vrienden te sturen. Zonder posts te maken over mijn accomplishment. Zonder reacties van de buitenwereld die je gevoelens over het hele ding ‘helpen’ sturen. 

Alleen ja, Alexi. Kijk naar je nieuwe ruimte. Drink een theetje. Geniet van het moment en contempleer. Deel je fierheid druppelsgewijs met de mensen die de komende weken, maanden in persoon langskomen. Neem je tijd.

Zo dus. Ahja.

• 5 september: Collateral damage

5 dagen ver en de ruis in mijn hoofd voelt opgeklaard. Geen berichten die om een antwoord vragen. Geen posts om op te volgen. Geen onverklaarbaar hunkeren naar scrollen. Geen zinloze afleidingen.

Voel ik me nu… goed? Kan het dat ik mijn smartphone niet mis? Ondanks die highly instagrammable moments van gisteren? 

De momenten waarop ik ‘normaal’ naar mijn -altijd binnen handbereik liggende- smartphone zou graaien vul ik nu op met verdwalen in gedachten, kijken naar mijn omgeving, luisteren naar muziek,… ‘s Avonds lees ik een boek. Soms betrap ik me erop dat ik mijn nieuwe/oude Nokia (Dinkle noem ik haar) in een automatisme opneem om te kijken of ik notificaties heb. Of ik double tap op het scherm om het te doen oplichten. Beiden compleet tevergeefs natuurlijk. Old habits die hard.

De gedachte die sinds gisteren door mijn hoofd spookt is hoe ik dit gevoel van kalmte kan vasthouden na het experiment, maar dan mét smartphone. Want geef toe, er zijn toch wel een aantal heel erg handige -en naar mijn mening schadeloze- functies die smartphones bieden. Ik denk aan menukaarten lezen via QR codes, bus- en treinkaartjes kopen, snelle betalingen doen, onderweg muziek luisteren en niet hopeloos verdwalen op een nieuwe plek. Allemaal collateral damage van het experiment.

En ja, ik vraag me af of ik wel van instagram kan blijven als startende Personal Trainer. Zacht Beton staat of valt met naambekendheid. Verdwijnen in de anonimiteit van de offline wereld is professionele sabotage. Maar hoe kan ik van technologie die compulsief gedrag aanmoedigt, een gezond deel van mijn leven maken? Zonder dat ik mezelf -opnieuw- verlies?

Nog 16 dagen om dat uit te vissen. Gelukkig.

• 7 september: uren proeven 

Een week into the offline challenge en ik ben ervan overtuigd dat er effectief meer uren zijn op een dag. Het is absurd. Ik heb zot veel werk met de nieuwe gym en introductielessen en jongleer nog steeds veel balletjes, maar het voelt niet stressy. Ik ben op mijn gemak. Ik kom op tijd. Ik krijg mijn werk gedaan.

Shocking, hoe groot het verschil is. Ik wist dat ik meer tijd ging hebben. De IG app vertelde me dat ik gemiddeld 2,5u/dag op instagram spendeer en dat is maar 1 van de vele apps die ik consumeerde. Dus ik wist dat ik die 2u zou kunnen recupereren. Maar het weten en het ervaren zijn twee totaal verschillende zaken. Ik proef de extra uren. In mijn slaap, in mijn rustig fietsen en wandelen, in mijn gefocust werken, in mijn efficiëntere trainingssessies.

Ik ben me ervan bewust dat niet alles rozengeur en maneschijn zal zijn. Er zullen vast nog moeilijke momenten komen. Al ben ik ervan overtuigd dat die lastige voormiddag van dag 2 mijn coping mechanisms, mijn tools, hebben aangescherpt.

Maar damn, what a difference a small piece of technology makes.

• 10 september: mijn naam is -niet meer- haas

Halfweg en het gevoel van gejaagdheid is gehalveerd. Voor zover ik me kan herinneren heb ik last een chronische nervositeit. Een gevoel dat ik alles aan het vergeten was. Missen was. Te laat was. To Do’s over het hoofd keek. Een slechte vriend was. Mijn hoofd zat propvol en mijn handen konden de veelheid jongleerballen niet meer te baas.

Dat gevoel is nu zo goed als verdwenen, ondanks het vele werk dat ik heb. Ik heb het gevoel dat ik weer een zekere mate van controle heb over mijn leven, mijn hoofd, mijn handen. Ik slaap zelfs goed.

Dus opnieuw die gedachte: ‘hoe die smartphone integreren in mijn dagelijks leven zonder dat het terug de overhand neemt?’ 

Een hele resem aan opties passeerden al de revue gaande van ‘fuck it all, ik blijf offline’ tot ‘ach, ik heb voldoende zelfdiscipline, komt goeeed’ 

Maar dat laatste is een gevaarlijke gedachte…

Zucht.

Een vast plan heb ik nog niet. 10 dagen te gaan. En ik besef net dat ik er helemaal niet terug naar uitkijk om terug te keren.

Wat een plottwist.

• 11 september: mijn hoofd en ik. 

Je kent het wel. Je hebt 2 seconden niets te doen en rrrrrrrits – je grijpt je telefoon. Voor mij was het zo in elk geval. Al was het maar 1 seconde en was ik eigenlijk met iets anders bezig. Een scherm dat net iets te lang duurde om te laden? rrrrrits Er zou maar eens een app zijn die iets te zeggen heeft.

Het was dit gevoel van cognitieve freefall – all thoughts allowed – dat ik zo eng vond. 

Maar in werkelijkheid valt het geweldig mee. Mijn gedachten zijn zo naar nog niet. Ik kijk rond tijdens ‘dode’ momenten. Wachtend aan de kassa, op een vriend of op de tram. Tijdens wandelingen met Beo. Tijdens fietstochten. In de auto aan de rode lichten…  

Jep. Ik schaam me om het toe te geven maar zelfs daar kon ik mijn GSM niet met rust laten. Kon mijn GSM mij niet met rust laten. Vreselijk. En nu durf ik mijn gedachten mee te laten bewegen met mijn omgeving, denk ik na over mijn dag, mijn keuzes, mijn dromen en verlangens. 

Op amper 2 weken tijd voel ik me meer vertrouwd met die staat van zijn. Het is echt een fijn gevoel. Ik had niet door hoe zwaar de impact was van mijn smartphone op mijn dagelijks leven, op mijn stressniveau, op mijn hoofd. Ik had het niet door. 

• 12 september: Dinkle

Dag 15. Nu we zo diep in the challenge zijn en het nieuwe er echt wel af is, is mijn Dinkle gewoon mijn GSM geworden (al denkt mijn betekindje van 2 jaar dat het een speelgoedtelefoon is). Ik krijg sms’en en verstuur sms’en. Beknopter en liefst niet te veel aparte, ajb. Ik bel mensen op en verstuur mails. Dat is eigenlijk best connected, toch? 

Laatst stond ik op. Na een korte knuffelsessie met Beo ging ik kijken naar Dinkle in de woonkamer. Zelden is daar om 7u ‘s ochtends iets te zien. Geen notificaties, nieuwsberichten, likes, comments, groepschats waar 2 mensen een onderling gesprek begonnen, updates van apps, suggesties op youtube.

En ook geen smsjes of gemiste telefoontjes. Dat voelt goed. 

Mensen bellen of sms’en niet zonder reden. Met Dinkle is het No news good news. En toen viel het me op hoe groot dat contrast is met toen ik nog een smartphone had. Wanneer ik toen bij het ontwaken mijn gsm zocht  -meestal lag die dan op mijn nachtkastje of erger nog, op het kussen naast me – en niets van notificaties zag, gaf me dat een leeg gevoel. Alsof er iets mis was. 

Geen notificaties op een smartphone. Dat voelt slecht.

Een heel andere energie nu, mijn leven met Dinkle. 

• 13 september: pics or it didn’t happen

Dit weekend heb ik het lastig gehad.

Nee, ik ga opnieuw beginnen. 

Dit weekend was niet lastig, het was interessant.

Ik heb een heerlijk weekend gehad. Vrijdagavond met een vriend diepe gesprekken gevoerd en mijn band met hem nog versterkt, zaterdagochtend heerlijk ontbijtje, getetter en veel gelach met een top van een vriendin en de rest van het weekend bezoek van mijn workout buddy en een van m’n beste vrienden. Kers op de taart: een nieuwe Deadlift PR van 160kg! 

Heerlijke tijden. Maar zoals altijd na een fijne periode, of het nu een vakantie is, een onvergetelijke nacht of een weekendje weg, nadien komt de dip. Terug naar de realiteit. Ik denk dat iedereen dat gevoel wel kent.

Toen mijn wereld nog deels gestuurd werd door mijn Smartphone, zou ik die PR gefilmd en gedeeld hebben. Nu vertrok het bewijs van mijn PR met de noorderzon het moment dat mijn buddy en zijn smartphone zondag weer huiswaarts gingen.

En zondagavond was alles weg. De opeenvolging van leuke momenten was gedaan. Ik voelde een trieste zinloosheid over me heen spoelen. Moest ik op dat moment mijn triomfantelijke PR kunnen posten, zou dat de comedown na het fijne weekend kunnen opvangen. De val verzachten met kussens van “proficiats!” en likes en DM’s. Dan had ik dat gevoel van PR bliss langer kunnen vasthouden. Heel eventjes. Maar nu ging dat niet. En dat was zuur.

Toen ik zondagavond in een dipje zat was ik echt bang voor maandag en dinsdag en misschien zelfs woensdag. Om geen energie te hebben, triestig te zijn en geen motivatie te vinden. Maar -denkend aan dag 2- heb ik zondagavond, op de lange wandeling met Beo, ruimte gemaakt voor de norse grijsheid in mij. Maandagochtend was ik weer de oude. Ging ik graag opnieuw trainingen geven en begon ik met frisse moed aan de week. Misschien is het gewoon een kwestie van door de zure appel te bijten en niet te proberen om het ongemak weg te moffelen. Dat is nu eenmaal hoe het leven werkt. Je maakt iets plezant mee. Het is gedaan en dat is jammer. Maar je kan niet blijven hangen in die high. Dat is gewoon niet hoe je brein werkt.

Mijn gevoel vertelt me dat ik, als ik zondag mijn deadlift had gepost, maandag obsessief bezig was geweest met die post. Dat ik de likes en comments met argusogen in de gaten had gehouden, dat ik een nieuwe high had gekregen van de aandacht en het enthousiasme van mijn volgers, maar dat ik dan enkele uren of dagen later, wanneer de aandacht onvermijdelijk zou uitdoven, in een veel diepere dip zou vallen. 

Don’t cushion the blow. 

What goes up must come down. 

You can’t get the highs without the lows. 

Boutades die, ondanks hun afgezaagdheid een grond van waarheid in zich dragen. 

Een belangrijke les voor wanneer ik terug online ga en mijn PR wel kan posten. Misschien moet ik dat dan niet meteen doen maar wachten tot ik aan het werk ben. De ‘insta’ uit ‘instagram’ halen.

• 21 september: “Mama, ik wil nog niet naar huis!”

Dag 21 van de dopamine/smartphone detox. Ik kijk al een week op tegen dit moment. De dag dat ik mijn smartphone terug in gebruik moet nemen. 

In een podcast over ADHD werd gezegd dat er zoiets is als adult onset ADHD. Een vorm van ADHD die (deels?) wordt veroorzaakt door smartphonegebruik omdat onze aandacht non-stop wordt opgegeten door dat kleine bakje technologie. Ik moet eerlijk toegeven dat die bevinding in lijn ligt met mijn ervaring van de voorbije drie weken. Meer focus, alertheid, beter slapen, vaker op tijd komen, een gevoel van rust ondanks een drukke agenda.

Misschien net om die reden heb ik vreselijk geslapen vannacht. Het idee dat ik terug mijn smartphone moet gebruiken. Ik ben doodsbang voor de veelheid aan berichten en notificaties. Bang dat ik, door weer online te gaan, het gevoel zal krijgen dat ik duizenden events gemist heb. Mijn leven is voortgegaan en ik voel me goed. Ik heb niets gemist. Maar het bombardement aan informatie over andermens leven voelt zo overweldigend dat ik sinds 4u vannacht heb liggen piekeren. Alsof ik na een maand vakantie terug mijn werkmails moet openen. Big yikes.

Ik voel me een beetje zoals ik deed op 31 augustus. Het gevoel dat ik voor een afgrond sta en iemand me gaat duwen. 

Het verschil is dat ik toen een plan had. Ik had een voorraad aan boeken, een MP3-speler, een Dinkle, een concreet idee over hoe ik de moeilijke momenten zou opvullen. 

Vandaag heb ik geen plan, ook al heb ik er zo vaak aan gedacht de voorbije 3 weken. Misschien is dat het. Ik ben niet klaar want er is geen plan. Dit is zelfsabotage. 

…

It’s decided then – ik ga vandaag nog niet terug.

• 26 september: Het Plan. 

Het is vandaag 26 september en deze week neem ik mijn smartphone terug in gebruik. Maar met een plan dit keer. 

Ik zou liegen als ik zeg dat ik niet een beetje bang ben. Maar ik heb geen keuze. Er is niets dat het bereik van social media evenaart. Als ik wil blijven groeien met Zacht Beton, mensen wil blijven bereiken en mijn stem als non binaire powerlifter en krachtsportcoach wil laten horen, moet ik een zekere mate van online bestaan leiden. 

Dat matigen though, dat zal discipline en duidelijke grenzen vergen. Ik heb nooit gezondigd tegen mijn detox, maar de echte test komt nu pas. Mijn pronostiek is dat de eerste periode vlot zal gaan. De hele ervaring zit vers in mijn hoofd. Het is na een paar maanden, een half jaar, een jaar,… dat ik denk dat het moeilijk zal worden. Ik sluit zeker niet uit dat ik op een bepaald moment nog eens een maand full detox zal doen. Gewoon omdat het deugd doet.

Ik schreef dit dagboek opdat mijn woorden me na enkele maanden kunnen herinneren aan wat de detox voor me deed. Waar ik vandaan kwam. Het is niet makkelijk om te zien hoe een verslaving je leven beïnvloedt, totdat je de verslaving volledig wegneemt. 

Het was een leerrijke ervaring. Ik vond focus terug en kreeg meer aandacht voor het nu en de mensen rondom mij. Voor 1 september had ik een soort van kunstmatig dubbelleven dat zorgde voor een constante nervositeit over de duizenden dingen die ik nog moest doen, checken, beantwoorden, posten, liken,… Het leven is overweldigend genoeg, daar moet geen tweede bij.

De voorbije maand heb ik mijn nieuwe werkplek, mijn eigen gymruimte, ingericht. Ik ben 35 geworden en heb voor het eerst in mijn leven 160kg gedeadlift. Ik heb verschillende boeken gelezen, een nieuw slaapritme gevonden en een nieuwe rust in mijn hoofd. Ik ben niet bang meer van verveling.

Hoe gaat het zijn nu mijn smartphone terug in mijn leven komt? Hoe resistent ga ik zijn voor The Pull of Social Media?

Geen idee, maar dit is het plan: 

• Dinkle blijft primair communicatiekanaal
• Smartphone met 2e simkaart voor afgelijnde doeleinden:
  • Spotify 
  • Casten van Netflix naar mijn TV
  • Casten van Youtube naar mijn TV
  • Eten bestellen (deliveroo, uber eats,…)
  • Quick banking en snelle betalingen
• Geen Whatsapp
• Geen Instagram op de smartphone of eender welk ander ‘sociaal’ platform
• Geen spelletjes (including wordfeud)
• Wel terug Instagram maar:
  • alleen via desktop
  • alleen tijdens werkuren
  • alleen voor Zacht Betongerelateerde zaken
  • maximum 2x/week
• Papieren agenda is here to stay
• Ik blijf bij mijn analoge camera (I love it) en/of koop digitale camera
• Mijn Signal account blijft actief maar alleen via desktop

…

Klinkt overmatig ingewikkeld en onhandig? Misschien. Maar ik wil mijn grenzen stellen met technologie zodat het niet opnieuw mijn leven gaat dicteren. 

Ik ben zenuwachtig. Maar ik denk dat het goed gaat zijn.

Daa-aaag, boekje! 

Gisteren verzandde ik alweer in de inclusie-discussie. De trans-in-de-sport-discussie. De discussie die mensen oh zo graag met me aangaan. Waar ze me voor opzoeken. Niet altijd om mijn standpunt te horen en begrijpen, maar om me te overtuigen van het tegendeel. Om die absurde ideeën van trans vrouwen in de sport toch eens te laten varen zeg kom doe eens normaal.

En hoewel ik soms best wel moe word van dezelfde discussie opnieuw en opnieuw, blijf ik iedere keer bijleren. Zeker uit de discussies die ruimte laten voor nuance en openheid. Zo ook gisteren.

“Alexi, hoe kunt ge beweren dat het eerlijk is voor ‘een echte’ vrouw om tegen een trans vrouw -in essentie toch een ex-man- te strijden?“

Een bittere realiteit. Dat vind jij ook.

(onder de lagen van transfoob taalgebruik ontwar ik tegenwoordig snel waar jouw angst vandaan komt)

Jij bent bang dat vrouwelijke cis atleten door de inclusie van vrouwelijke trans atleten volledig van het podium gestoten zullen worden.

Jij noemt het soms een colliding rights issue. Een ‘hartverscheurende keuze’ tussen fair play en inclusie. Jij ziet geen andere mogelijke conclusie dan exclusie.

Maar klopt die paradox wel? En hoe eerlijk kan een systeem zijn dat uitsluiting van atleten als enige manier ziet om eerlijkheid te waarborgen?

Waarom vinden we het aanvaardbaar dat ons huidig systeem geen plaats heeft voor een hele groep mensen?

“Maar ok Alexi. Kunt ge een inschatting geven? Over hoeveel mensen gaat het eigenlijk? Hoeveel trans personen zijn er? Want het lijkt soms wel veel heisa om niets.”

Dat is een nieuwe.

Is er een bepaalde cut off point van hoeveel mensen je zonder gewetensbezwaren mag uitsluiten?

Is het 1 op 1000 of 1 op 10.000 wanneer jij beslist dat het de moeite niet meer is?

En als we toch over cijfers gaan praten. Hoeveel % van de bevolking schopt het ooit tot Olympisch of zelfs tot topsportniveau? Je gaat één Olympisch trans atlete uitsluiten van de sportwereld maar beseft niet wat voor effect dit heeft op de duizenden trans sporters die bezig zijn met sport op amateurniveau. Die zien de kritiek. Die horen het boegeroep. Die lezen hoe onwelkom ze wel niet zijn.

Misschien ligt het probleem van transinclusie niet bij de trans sporter, maar bij ons huidige sportsysteem.

Misschien moeten we stoppen met het kleineren en beschimpen van Laurel, Caster en Fallon en onze aandacht richten op een systeem dat geen plaats maakt voor hen.

Misschien moeten we spelen op de bal, niet op de (trans) vrouw.

Ik wil je iets vragen, lieve sportieveling en voorstander van Sport Voor Iedereen. Als Laurel Hubbard op 2 augustus een medaille wint, haal dan niet je neus op. Bevecht niet haar deelname aan de Spelen.

Want welke keuze heeft zij momenteel binnen ons huidige sportlandschap? Waar kan zij anders terecht? Het is tijd om een manier te vinden om zowel fair play als inclusie een plaats te geven binnen de (top) sport.

Het is tijd om het systeem aan te pakken, niet de individuen die eraan onderworpen zijn.

Beste tegenstanders,

Iedere keer opnieuw. Iedere keer “de abortuskwestie” opnieuw in de media komt voel ik het loodzware stigma wegen op mijn baarmoeder. Moet dit nu echt? Moet hier nu echt zoveel heisa rond zijn? Moeten er over een kwestie, die niemand wat aangaat behalve de eigenaar van de baarmoeder, nu echt zoveel misplaatste maatpakken zich uitspreken? 

 “De abortuskwestie beheerst opnieuw het politieke debat.” 

“De abortuskwestie ligt op de onderhandeltafel.”

Het is veelzeggend dat jullie denken dat “de abortuskwestie” een abstractie waarover je gewoon een expertenpetje kan opzetten. Jullie spreken over abortus alsof het een ethisch dilemma beslaat waar iedereen zich over moet kunnen uitspreken. Alsof zwangerschapsbeëindiging een maatschappelijke zaak is waar iedere ongeïnformeerde burger en toevallig verkozen politicus zijn paternalistische stempel op moet kunnen drukken. Maar jullie zijn mis. Jullie zijn niet de deskundigen. Abortus is geen politiek discussiepunt dat zomaar uit de handen gerukt kan worden van de mensen voor wie het effectief van levensbelang is. Jullie willen ‘het ongeboren leven beschermen’? Jullie willen ‘opkomen voor de rechten van de foetus’? De onbeschaamde brutaliteit om te denken dat jullie aan de onderhandelingstafel kunnen beslissen over leven dat groeit in míjn buik. Leven dat groeit in míjn baarmoeder.

Want begrijp mij niet verkeerd. Ik ga niet licht over “de abortuskwestie”. Voor mij is de term alleen veel concreter, meer doorleefd en vrij van politieke abstrahering.

Vraag mij over mijn “abortuskwestie” en ik zal je vertellen over hoe ik 2 jaar geleden een beslissing moest nemen die mijn leven voor altijd zou veranderen. Over hoe die zonnige maandag de meest hartverscheurende dag was van mijn leven. Over hoe ik nog altijd tranen in mijn ogen krijg wanneer ik een iep zie, zoals die naast de abortuskliniek. Over hoeveel verdriet ik had om afscheid te moeten nemen van een toekomst die nooit een kans zou krijgen, maar waarvan ik wist dat ze niet goed zou zijn. Vraag mij over mijn “abortuskwestie” en ik zal je vertellen over hoe ik die dag een deel van mezelf verloor. Maar ook over hoe ik tot dan toe niet wist hoe sterk ik was. Over hoe ik misschien geen zeggenschap had over zwanger worden, maar hoe ik het beslissingsrecht over de rest van mijn leven wel in eigen handen nam.

Bevatten jullie de gewichtigheid van zo’n beslissing?

“Abortus wordt een gewone medische behandeling. Net zoiets als een tand laten trekken.” zei Valerie Van Peel in de kamer. Ik weet niet hoe het zit met jou, mevrouw Van Peel, maar zo kijk ik niet terug naar mijn tandartsbezoeken.

“Niet te veel praten over je abortus, Alexi. Dat is een privézaak.” Dat hoor ik vaak. Maar iedere keer “de abortuskwestie” weer op de onderhandelingstafel ligt, wil ik het uitschreeuwen. Waarom krijgen jullie een podium wanneer het gaat over mijn buik, maar ik niet? Waarom mogen jullie jullie meningen luidkeels verkondigen, maar word ik niet gehoord? Waarom wordt mijn spreken als ongemakkelijk en ongepast ervaren, en dat van jullie als noodzakelijk? Iedere keer ik mijn stem laat horen over mijn abortus krijg ik tientallen berichtjes van vrouwen die er niet over kunnen praten, wiens stem verloren gaat in de heimelijke mist van stigmatisering en schaamte. Vandaag kan ik praten, moet ik praten, maar mijn verwerkingsproces had zoveel zachter kunnen zijn, zoveel liefdevoller naar mezelf toe, als ik het maatschappelijke kenteken van ‘moordenaar van het ongeboren leven’ niet met me had meegedragen.

Beste tegenstanders, kunnen jullie even opkijken van jullie wetteksten en strategische plannen en terug voeling proberen krijgen met de realiteit? Jullie hebben geen mandaat over onze buiken, over onze baarmoeders. Dus met alle respect, blijf met uw neerbuigende en arrogante uitspraken van ons zelfbeschikkingsrecht.